نوشته شده بوسیله تبسم
19. فروردین 1390 10:33
دیروز رفته بودم امام زاده، سر خاک جیگر.
این روزها خوابشو می بینم، نمی دونم چرا همچین حسی دارم اما حس نمی کنم که اونجا زیر خاک باشه، حس می کنم هر جایی بخوام هست، می دونی حتی روز خاک سپاریشم یه جورایی هنگ بودم، دقیقا مثل 15 دقیقه بعد از رفتنش.واقعا حس میکردم فقط جسمشه، خودش نیست…شاید به خاطر همینه که زیاد اصرار ندارم زود زود برم سر خاکش…شاید واقعا ما برای دلخوشی خودمونه که می ریم سر خاک عزیزانمون و الا …جیگر دوست نداشت براش سنگ قبر بذارن که مزارش ناپدید شه،نظرش این بود که بشه بعد یه مدت یکی دیگه رو دفن کرد و …
من خیلی از حشرات می ترسم، از زیر خاک موندن هم، از جای تنگ گیر افتادن هم…دیروز دیدم یه عنکبوت روی سنگ مزار مامان بزرگم ه، ترسیدم خیلی، رفتم برش دارم که از جیگر دور شه حتی همون یه دونه ولی فکر کنم بهش صدمه زدم خیلی ناراحتم از دیروز، درسته ازشون می ترسم ولی دلم نمی خواست بمیره یا چیزیش بشه :(
دیشب حس کردم که خیلی از مردن می ترسم، فقط با این فکر که از جسم جدا می شم و شاید فقط شاید چیزی حس نکنم از جسمم به خودم دلداری می دادم…با اون همه حشره…حالا بُعد معنوی ش بمونه که چه مراحلی رو باید طی کنم
به نظرم ترسم یه دلیلش هم به خاطر نداشتن آگاهی و شناخته، درسته خیلی می خونیم و می شنویم که چی میشه و ... ولی معمولا همونطور که آدم از اتاق تاریک می ترسه چون نمی دونه توش چیه، یکی از دلایل ترسم شاید اینه
یه چیز واضحه و اون اینه که آن را که حساب پاک است از محاسبه چه باک است…از بس می دونم چقدر دختر بدی ام انقدر می ترسم…مهم ترینش همینه اونا همش بهونه است… آه خدایا … پی کی میخوام به خودم بیام؟ همش از خودم اینو می پرسم، وقتی می بینم چه موهبت هایی به من دادی و از همه مهم ترینش خانواده و سلامتی ه…واقعا خجالت آوره…
….
….
….
رووم سیاه ست…کاش فرصت داشته باشم که جبران کنم و به خودم بیام
خدایا ممنونم
اشتراک