آسمون، دشت جنونِ دلِ من ، تک و تنها توی دنیای بزرگ ، آسمون، بی همزبونِ دل من

شوق پرواز، سراپای مرا می کشد تا پَسِ این پنجره ها

پیش رویم بگشا پنجره ای تا از آن پنجره پرواز کنم

روحم از قید تن آسوده شود، هستیِ دیگری آغاز کنم

----

آسمون کاشکی که می شد بپرم

توو دل آبی تو خونه کنم

کاشکه می شد مثال ابرای تو

زار زار گریه ی مستونه کنم

….