پروانه در آتش شد و اسرار نهان دید

تا كی به تمـــــنای وصال تو یگـــــــانه / اشكم شود از هر مژه چون سیل روانه

خواهد به سر آید شب هجران تو یا نه؟ /  ای تیـــر غمت را دل عشــاق نشــانه

جمعی به تو مشغول و تو غائب ز میانه

رفتم به در صومعه ی عابــــد و زاهد /  دیدم همه را پیش رخت راكـع و ساجد

در میكده رهبانم و در صومـــعه زاهد /  گه معــتكف دیرم و گه ساكــن مسجد

یعنی كه تو را می طلبم خانه به خانه

روزی كه برفتند حریفان پی هر كــــار /  زاهد سوی مسجدشد ومن جانب خمار

من یار طلب كردم و او جلوه گه یــــار  / حاجی به ره كعــــــبه من طــالب دیدار

او خانــه همی جوید من صاحب خانه

هر در كه زنم صاحب آن خانه تویی تو /  هر جا كه روم پرتـــو كاشـــانه تویی تو

در میـــكده و دیر كه جانــانه تویی تو /  مقصود من از كعـــبه و بتخانه تویی تو

مقصود تویی كعــــبه و بتخــــانه بهانه

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید  / پروانه در آتش شد و اســرار نهان دید

عـــارف صفت روی تو در پیر و جوان دید /  یعنی همه جا عكــس رخ یار توان دید

دیوانـــه منم من كه روم خانه به خانه

عاقـــل به قوا نــــین خـــــرد راه تــو پوید /  دیــــوانه برون از همه آیـــین تو جوید

تا غنچه ی نشكفته ی این باغ كه بوید /  هر كس به زبانی صفت حمد تو گوید

بلبل به غزلخــوانی و قمری به ترانه

بیچاره بهایی كه دلش زار غم توست  / هرچند كه عاصی است زخیل خدم توست

امید وی از عاطفت دم به دم توست  / تقصــیر خیـــالی به امــــید كـرم توست

یعنی كه گنه را به از این نیست بهانه