انتقاد یا تمسخر یا خودبزرگ بینی؟!

آیا این درسته که اصولا یا کلا کسانی که بیشتر انتقاد می کنن، (البته انتقاد داریم تا انتقاد*) کمتر انتقاد پذیرن؟ و همش جوال دوز می زنن به همه اما یه سوزن به خودشون نمی زنن یعنی یه نگاه به خودشون نمی کنن؟ یه جوری انگار سرشونو کردن زیر برف و فکر می کنن بقیه اشتباه می کنن و فقط هر چی اینا می گن درسته و جالبیش اینجاست که به دیده ی تمسخر به دیگران نگاه می کنن در صورتیکه خبر ندارن گهی زین به پشت و گهی پشت به زین…؟؟!!

گاهی مثلا داری از انتقاد کردن دیگران ایراد می گیری در حالیکه حواست نیست داری عینا کار مشابه اونها رو انجام می دی، حالا چه فرقی هست بین اون و این؟! ای بابا.

* هدف از انتقاد، نحوه و نوع بیان انتقاد، نوع نگاه به قضیه و از همه مهمتر توجه به جایگاه و موقعیتی که انتقاد کننده و انتقاد شونده درش هستن و  و و همه ی اینا مهمه. واسه همینه که ما یه چیزی داریم به نام انتقاد سازنده.  

خدایا آخر و عاقبت ما رو به خیر کن و ما رو به راه راست هدایت کن.آمین.