سوره حشر

به نام خداوند بخشنده ی بخشاینده

آیه ی 2

اوست که کافران اهل کتاب را از خانه هایشان در نخستین گردآوری بیرون راند(هرچند)شما گمان نمی کردید که بیرون روند و خودشان گمان می کردند که دژهایشان باز دارنده ی آنان در برابر خداوند است اما ارده ی خداوند از جایی که گمان نمی بردند بدیشان رسید و در دل هایشان هراس افکند، به دست خویش و به دست مومنان خانه های خویش را ویران می کردند، پس ای دیده وران پند بگیرید!

آیه ی15و 16

درست مانند کسانی که اندکی پیش از آنان کیفر کار خویش را چشیدند و آنان عذابی دردناک خواهند داشت

همچون شیطان که به آدمی گفت: کافر شو و چون کافر شد گفت: من از تو بیزارم که من از خداوند پرودگار جهانیان می هراسم

و اما: چه اندکیم ما پند گیرندگان .و خدایا واقعا از این ساده تر نمی تونستی بگی به ما که چشمامونو باز کنیم که از گذشتگان عبرت بگیریم نه اینکه خودمون عبرت مشابه بشیم برای آیندگانی که آیا عبرت می گیرند؟؟

آخ خدایا….شکرت عزیزم، به هر حالی شکرت. اون عزیز آشکار ِ غائبت رو بفرست هر چند که ما لایقش نیستیم، اما اون تو رو داره و اراده ی خلل ناپذیرت رو. مهم نیست چقدر سعی کنم فراموش کنم و نادیده بگیرم چه ها که در روزهایی که گذشت، در نسل من اتفاق افتاد، با هر اشاره با هر تلاش برای توجیه و کتمان حقیقت با دلیل و بی دلیل از من تنها اشک پاسخگو خواهد بود و مشت های گره شده بر سر دو راهی حقیقت و حقیقت ناب. و تمام دلخوشی روزهای من به اینه که زندگی نمی ایسته، آخ شکرت که زندگی نمی ایسته

تو که بیایی، ماه هم از پشت ابر بیرون می آد ، عزیز رنج کشیده ی ما